زبانم حرفی برای گفتن ندارد  ولی قلبم با تمام توان هر لحظه با تو حرف میزند ...که ارام شود .. که  نشان دهد دوستت دارد .... که شاید چند لحظه ای استراحت کند ... ولی نمی شود ... قلبم پیوسته به تو نیاز دارد... مدام صدایت میکند ... که صدایش را بشنوی ... ولی راه دور است ... قلبم به تو نیاز دارد ... این نیاز تمامی ندارد ... تا بینهایت ... نا بهشت ... تا جهنم ...نه شاید هم تا ندارد... دوست داشتن که تا ندارد.

دلم تنگ می شه برای همه لحظات با تو بودن ... برای تمام انتظارات دیدن تو ... برای نگاه دوست داشتنی ات...  برای اون حس که من قادر به فهم اون نیستم ... برای اون حسی که به این آسونی ها بدست نمی آید.... برای اون حس منحصر به فرد.

دیشب گریه کردم ... ترسیدم ... از نداشتنت ترسیدم ... از نبودنت ترسیدم ... چه حس بدی بود ... می خواستم بلند بلند گریه کنم... که صدایم را بشنوی ... که آرامم کنی ... ولی تو نبودی... تنها من ، با من بود ...خودم را بغل کردم ... به خودم گفتم ارام باش زیدا همه چیز درست می شود.. ولی من هم نتوانستم خودم را ارام کنم... نیاز داشتم به بوی بودنت... به صدایت... به حرف هایت ... نیاز داشتم به تو... و باز هم میترسم ... می خواهم گریه کنم...  دلم ابریه ... دلم به اندازه تمام اسمان دنیا ابریه...

می دانی میخواهم جمله ای بگویم که شاید بارها گفته باشم ... این بار با چشم گریان ... صدای لرزان ... قلبی مملو از عشق ... می گویم

اری من تورا دوست دارم

و

عاشقانه تورا می ستایم